Dwóch założycieli, jedna praktyka, jedna decyzja

Impulsem nie była analiza rynku, lecz biografia. Laith Alshdaifat przez lata tłumaczył w gabinetach lekarskich. Problemem nigdy nie był język — chodziło o to, co ginęło między zdaniami: kiedy, jak często, wraz z czym.

Nikt nie popełnia przy tym błędu. Bliscy tłumaczą najlepiej, jak potrafią; lekarka słucha. A jednak na końcu na kartce zostaje mniej, niż pacjentka przyniosła. To nie jest problem językowy, lecz problem rejestracji danych. A rejestrację można zbudować.

Stąd pochodzi tych 13 języków. To nie decyzja rynkowa ani pakiet tłumaczeń zamówiony po fakcie, lecz wynik lat spędzonych w gabinecie — po obu stronach biurka. Kto sam tłumaczył, wie, w którym miejscu pytanie się wykrzywia i co rozumie ktoś, kto dopiero uczy się języka.

Drugi impuls przyszedł z samej praktyki. Dr Christian Klaproth od lat widzi, ile czasu pracy pochłaniają papierowe formularze, dopytywanie przy ladzie i przepisywanie. Obie obserwacje wskazują tę samą lukę — DiggAi zamyka ją z obu stron.

Jest nas dwóch. Platforma ma 13 języków, aplikacje desktopowe dla Windows i macOS, interfejs do oprogramowania gabinetu — i ponad 3000 testów automatycznych uruchamianych przed każdym wydaniem.

Nie udaje się to dzięki szybszemu pisaniu, lecz dzięki zasadzie, której się trzymamy: pomyśl raz porządnie, potem wykonuj tanio. Każda decyzja zapada raz, starannie, a następnie zostaje utrwalona jako reguła, kontrola albo test. Potem wykonanie da się zautomatyzować — myślenie przed nim nie.

Efekt jest sprawdzalny: nasze własne kontrole blokują wydanie, jeśli tekst narusza nasze bariery regulacyjne, jeśli plik językowy jest niekompletny albo jeśli w kodzie złamano regułę architektury.